#wijvenweek (dag 2/1) – I’ve lost it   5 comments

Wijvenweek dag 1 hebben we alvast overleefd. Persoonlijk vind ik dag 2 een veel grotere uitdaging, want wil ik hier wel vertellen over mijn breakdowns, mijn liefde voor bleitfilms, mijn onzekerheden en andere intieme dingen? Ik vraag mij nu al af, na dag 1, wat de mensen wel niet denken over mij : een klein dun monstertje in flodderkleren met een dikke buik en kromme tenen ? Normaal ben ik wel iemand die zich niet te snel iets aantrekt van wat de anderen vinden, maar je vertelt dan ook maar wat je wil vertellen en meestal weet je ook wel of de persoon aan wie je het vertelt je geheim waard is. Iets wat ik hier wel kwijt wil, is mijn onvermogen om mij te orienteren. Dat is iets waarin ik keihard suck en waar ik echt de pest in heb. Ik weet dat vrouwen hier sowieso om bekend staan – please, zeg ja – maar bij mij slaat het wel alles. Als ik al maar gewoon ga shoppen, slaag ik erin om wanneer ik de winkel terug uitloop gewoon de verkeerde kant uit te gaan, dus vanwaar ik kom en meestal duurt het dan nog even – of zo lijkt het toch – eer ik het doorheb . Ook in parkings moet ik heel attent zijn waar ik mijn auto laat, wil ik nadien niet de hele parking moeten aflopen. Daarom is onze Landrover Discovery (hoog) wel handig en ook mijn vroegere groene Nissan Primera (niet veel voorkomende kleur). Maar veel erger vond ik het toen ik nog in Zellik werkte. Ik ging met de wagen en parkeerde hem eigenlijk altijd in dezelfde straat, op ongeveer  dezelfde plek. Op een dag kwam ik buiten en wou naar de auto toe, maar hij stond er niet. Ik snapte er niets van. Ik begon echt te denken dat hij gestolen was en overwoog wat ik nu moest doen: de politie bellen ? (GSM bestond toen nog niet). Ik heb toen nog wat staan ronddraaien, tot ik me dan opeens herinnerde dat ik die dag toch in een andere straat geparkeerd stond. Dat was toch wel eventjes schrikken. Stel je voor dat ik echt naar de politie zou gegaan zijn? Een gelijkaardig anekdote is me een 5-tal jaren geleden ook overkomen. Ik ging met een vriendin naar Couleur Café. We parkeerden ons op een steenweg niet ver van Tour & Taxi waar het gebeuren plaatsvond. De boel stond daar echter in brand en je kon er niet meer in. ’t zag er naar uit dat het niets meer zou worden en dus besloten we maar onze plannen te veranderen en iets te gaan eten. We waren misschien 30 minuten weg en 15km verder toen een vriend belde om te zeggen dat we er terug inkonden. Na overleg besloten we rechtsomkeer te maken en toch naar het festival te gaan. Ons eerste parkeerplaatsje was natuurlijk weg, maar we vonden snel een plaats in een zijstraat van diezelfde  steenweg. Kon toch niet zo moeilijk zijn om terug te vinden ? 3 uur lang hebben we gestapt en gestapt en gestapt, alle zijstraten gedaan, en geen auto te vinden. Ik had het opggegeven en me al in een buskotje geinstalleerd. We voelden onze voeten en benen niet meer. En echt veilig voelden we ons ook niet in die buurt. Ik dacht: “ik moet manlief toch verwittigen. Straks zou hij wakker worden en zich ongerust maken omdat ik nog niet thuis was”. Ik stuurde dus een SMS en hij belde onmiddelijk terug. Het moet toen 4:00 of 04:30 gweest zijn. Waar we waren ? Hell, wisten wij veel ? Enfin, hij zou ons komen vervoegen en na wat heen en weer gebel had hij ons gevonden.  Wat voelde ik mij toen klein en bang!  Ik had toen wel in het kleinste hoekje willen wegkruipen. Manlief die opeens niet zo lief meer was en zich opwond omdat “hoe kunt ge zo stom zijn?”, mijn vriendin en ik stikkapot en doodmoe, zo moe dat we niet meer konden nadenken, bang dat ik het mocht gaan uitleggen op het politiebureau als we hem echt niet vonden. Uiteindelijk hebben we met zijn wagen de weg die we aanvankelijk gedaan hadden om tot de parkeerplaats te komen gereconstrueerd en zo hebben we hem toch gevonden. We zijn ’s morgens net op tijd voor het ontbijt thuisgekomen en om 10:00 moest ik een Thallys naar Parijs halen omdat ik naar Frankrijk moest voor het werk. Sindsdien heb ik een heilige schrik als ik ergens heen moet met de wagen en weet dat ik niet voor de deur kan parkeren. Ondertussen moet manlief wel toegeven dat het niet altijd zo makkelijk is. Toen we in hartje Antwerpen naar een feestje gingen, hebben wé, ja hij ook, het ook niet makkelijk gehad om de auto terug te vinden. Gelukkig hadden we toen een GPS functie op het mobieltje, en dan nog, ik vind dat die dingen toch niet zo goed werken als je te voet bent.

Advertenties

Posted 13 maart 2012 by planet of tine in #wijvenblogs, Dagboek

Tagged with

5 responses to “#wijvenweek (dag 2/1) – I’ve lost it

Subscribe to comments with RSS.

  1. Pingback: #wijvenweek (dag 2) – I’ve lost it | Wijvenblogs

  2. Hihi…wat een leuk verhaal. Vor mij dan, voor jou minder als je zo lang moet zoeken naar je auto. 🙂

  3. leuk neergeschreven !!! heb er van genoten om het te lezen hier 😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: