Ballooning   8 comments

Ongeveer een jaar geleden, toen mijn man met pensioen ging, kreeg  hij als geschenk een tegoedbon voor een ballonvaart voor 2 personen. Een ex-leraar van de schoonzoon  houdt zich nu officieel professioneel bezig met deze disipline en de schoonzoon zou het dus met hem regelen. Er werd een datum vatsgelegd en we zouden op de vooravond gecontacteerd worden met de bevestiging of het al dan niet zou doorgaan. Je moet weten dat er alleen maar wordt opgestegen als de weersomstandigheden het toelaten. Het moet droog zijn, er mag niet te veel wind staan en er mag geen mist of nevel zijn. Het weerbericht werd de laatste dagen vóór het evenement dus nauwlettend in de gaten gehouden. Het zou spannend worden, want het weer was betrekkelijk wisselvalling en zoals gevreesd kwam de melding dat het niet zou doorgaan. Een andere datum werd vastgelegd en hoera, die keer lukte het wel. Dolenthousiast kwamen we als eersten op onze bestemming aan. Een half uurtje later waren alle deelnermers ter plaatse en kwamen de eerste wagens met de ballonnen toe.Terwijl onze aanwezigheden gecheckt werden, we gebrieft werden en er betaald werd, werden de ballonnen langzaam maar zeker met warme lucht gevuld. Na een uurtje konden we instappen om vervolgens langzaam op te stijgen. Met trillende benen zag ik de weide, de straten en de gebouwen steeds kleiner worden. Naar het schijnt hebben mensen met hoogtevrees geen problemen in een luchtballon, en hoewel ik niet echt last heb van hoogtevrees voelde ik mij toch niet helemaal op mijn gemak. Wat als … de gasbranders het niet zouden doen, wat als … we iets zouden raken, wat als … ? “Brr, niet aan denken, concentreer je op het landschap, relax, geniet”, dacht ik bij mezelf. Na een tijdje begon het dan toch te wennen en ontspande ik een beetje. Het uitzicht was prachtig. Het landschap gleed zachtjes onder ons door. Wat me vooral opviel was hoe ver het geluid wel droeg. Je kon een radio horen, iemand die één of ander muziekinstrument bespeelde, en honden die blaften. De verklaring van het geblaf van de honden zou een reactie zijn op het geluid van de gasbranders. Ook paarden in de wei werden rusteloos als we voorbijvlogen. Hier en daar werd er van een paar honderden meters lager naar ons gezwaaid en een paar wagens met familie of vrienden van medepassagiers probeerden ons te volgen. Na een uurtje was de rit voorbij en moest er gezocht worden naar een landingsplaats. Er werd een weide uitgekozen die er op het eerste zicht verlaten uitzag. Tot we wat lager zakten en zagen dat in een hoekje van de wei onder een aantal bomen een kudde koeien stond met een stier. Het was te laat om terug op te stijgen en er zat niets anders op dan te landen tussen de koeien. De landing verliep wat schokkerig , door een licht bries die was komen opzetten, maar we slaagden er toch in om niet te kantelen. De stier was echter niet zo opgezet met ons bezoek en we kregen dus de opdracht om rustig te blijven en zeker niet uit te stappen. Ondertussen probeerde de volgwagen de boer te bereiken om te horen hoe dat juist zat met die stier. Uiteindelijk zijn 2 jeeps ons in de wei komen oppikken, terwijl de stier het allemaal goed in het oog hield. We zijn gelukkig veilig en wel terug in de bewoonde wereld geraakt en als afsluiter werd een fles champagne gekraakt. Het was een enige ervaring.

Advertenties

Posted 18 april 2012 by planet of tine in Dagboek

Tagged with

8 responses to “Ballooning

Subscribe to comments with RSS.

  1. Ik heb ook twee keer een ballonvaart gemaakt en ik vond het geweldig! Je verhaal brengt mijn herinneringen weer naar boven. Ieder jaar wil ik wel weer een keertje, maar de prijs houd mij tegen.
    Maar superleuk om kado te krijgen!

  2. Dat is een avontuur… maar zoals nanda zegt: mooi cadeau om te krijgen/geven. Heb er zelf één keer in mogen zitten. Volgens mij was dat de dag dat ik achter een lichte vorm van hoogtevrees heb.

  3. Lijkt me echt super gaaf!

    iliveformydreams
  4. Ja het uitzicht moet geweldig zijn, maar mij krijg je er sedert een twintigtal jaar niet in…heb tijdens “ballondagen” in het dorpje van mijn ouders telkens te veel ballonnen te lang op dezelfde plek zien vasthangen….bij gebrek aan ideale weersomstandigheden…Ik denk dat ik bij dat langdurig ter plekke hangen behoorlijk nerveus zou worden. Om dan nog maar te zwijgen van waar je soms neerkomt…(lol) Ik geniet dan maar liever van “laag bij de grondse” uitzichten. Die zijn eenvoudiger maar toch ook prachtig en ik word er zelden nerveus van. Hoewel toen mijn manègepaard (op wandel en ik erop) eens oog in oog kwam te staan met een stier die daar anders niet was…Prettig leven kan gevaarlijk zijn, niet prettig overigens ook…

  5. ik heb het enkele jaren geleden ook meegemaakt, en vond het zeker ook voor herhaling vatbaar!
    Op die 3e foto is wel een prachtig idyllisch plekje te zien (ben ik eigenlijk benieuwd naar waar het is), maar lijkt me niet echt geschikt om er als ballonvaarder te landen… 😉

  6. Lijkt me helemaal te gek, een ballonvaart – die foto waar de ballon een schaduw werpt op het zachtgroene bos vind ik mooi, doet me wat.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: