Het onderwijs en ik   2 comments

De laatste weken waren vrij druk, vooral in mij hoofd dan.Ik had in mijn enthousisme van het moment toegezegd om mee te werken aan een workshop taal (Portugees) in het kader van een projectdag Brazilië.Mijn bescheidenheid even terzijde geschoven, moet ik toegeven dat ik vrij creatief kan omgaan met taal. Dit heb ik mede ook te danken aan het feit dat ik zelf al heel wat jaren taalcursus achter de rug heb, verschillende leraars gehad heb, waaronder ook een paar naar mijn mening  uitmutende exemplaren. Wat ik eerst echter niet wist was dat het de bedoeling was dat ik 3x 100 minuten leerlingen van 17/18 jaar moest bezighouden.Nu vond ik het wel interessant eens aan de andere kant van de schermen te staan, maar anderzijds was ik  ook wel heel zenuwachtig en een beetje bang van het onbekende.Eigenlijk is dit alles zachtjes uitgedrukt. Volgens mij lijd ik wel een beetje aan “glossofobie”. Ik was dan naast gespannen ook blij dat de dag van het gebeuren aangebroken was. Alles was pico bello voorbereid en ik heb eigenlijk heel veel plezier beleefd aan het ineenknutselen van mijn les. Toen ik aankwam werd ik onmiddelijk verwelkomt met een kopje koffie in de leraarskamer. Daarna werd ik naar het lokaal gebracht, omdat ik toch eventjes wou checken of alles klaarlag: kopies, pc, internetaansluiting, ….  alles was perfekt in orde. Er zou nog een leraar aanwezig zijn en nog een externe medewerker die het aansluitend op mij initiatieles zou hebben over taal in relatie tot communicatie. Het begin verliep een beetje stroef, in mijn ogen toch, maar al snel ontspande ik en ging het vlotter. Ik had ook voor genoeg multimedia materiaal  en taken gezorgd o.v.v. kruiswoordraadsels en andere spelletjes, om mezelf wat rust te gunnen. Al bij al vond ik het redelijk goed verlopen, redelijk, want het kan altijd beter. En zeker de laatste groep was een moeilijkere, wat rumoerige klas, en de vermoeidheid begon mij ook parten te spelen.Ik ben wel blij het gedaan te hebben, hoewel het toch niet echt mijn “ding” is.  Altijd weer steeds datzelfde plaatje opzetten is toch niet echt iets voor mij. Mijn respekt voor  leraars is bij deze dan ook enorm gestegen.

Advertenties

Posted 8 mei 2012 by planet of tine in Dagboek

Tagged with

2 responses to “Het onderwijs en ik

Subscribe to comments with RSS.

  1. het wordt vaak erg onderschat, en ik zou zeker niet alle dagen in hun schoenen willen staan…

    Groetjes!

  2. Ja goed lesgeven lijkt makkelijker dan het is. Een leraar Nederlands zei me ooit dat niemand zich voldoende met hun taak inleeft. Hij voegde er meteen een praktisch voorbeeld aan toe: “Neem nu een dictee verbeteren. Er is geen enkele gek die dertig keer eenzelfde tekst leest…” Daar is iets van…;

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: