Uninvited visitors   4 comments

Het is lang stil geweest, een beetje te stil. Ik ben nogal bezig geweest de afgelopen weken en had ook eventjes gewoon geen zin om te schrijven. Ondertussen heb ik mijn e-mailcontacten opgeschoond en een nieuwe account aangemaakt bij g-mail. Bij hotmail krijg ik veel junk-mail en aangezien Samsung verliefd is op Google en ik meer en meer doe via mijn GSM lijkt g-mail mij een goede optie. Het aanpassen van mijn e-mailadres bij de verschillende accounts die ik heb, het meteen ook uitschrijven bij sites die ik toch niet meer bezoek, en het uitsorteren van de contacten was meer tijdverslindend dan ik dacht. Het is trouwens nog niet allemaal all-done. Ook facebook werd gecleaned. Verder stond het agenda vol met zaken als: examenbespreking en etentje met de klas Portugees (btw heb ik al vermeld dat ik geslaagd ben met 90% ?), teambuilding met de firma, BBQ bij zus, fietsen Wijgmaal, dochter en schonezoon avondeten bij ons, mama die vertrekt op verlof en de brievenbus die dan moet geledigd worden alsook de planten gecontroleerd. Sinds de laatste keer dat het huis onbewoond was achtergelaten en ik hieraan een “trauma” heb opgelopen, ga ik nu ook elke ochtend en avond de rolluiken bij haar op- en aflaten en zetten we regelmatig de auto op de oprit. Dat “trauma” is ontstaan toen mijn ouders 2 jaar geleden op verlof waren, en ik op de 3de dag vanuit onze tuin merkte – onze huizen staan in parallelle straten en onze tuinen communiceren met elkaar – dat het raam van hun woning  op de 1ste verdieping openstond. Ik – in al al mijn naïviteit- besteedde er eigenlijk niet veel aandacht aan. Dat raam hadden ze waarschijnlijk vergeten te sluiten voor ze weggingen (hoewel ze nog  geen van beiden tekenen van Alzheimer vertoonden). Ik zou het wel checken en gaan sluiten  als ik de was had opgehangen. Zo gezegd, zo gedaan. Toen ik het huis betrad was alles zoals steeds. Ik opende de deur van de slaapkamer, die zich op het gelijkvloers bevond en zag de doos met de plasma TV, die we voor dochter haar verjaardag de dag voordien gekocht hadden en daar voor haar heimelijk bewaarden tot de grote dag. Geen vuiltje aan de lucht dus. Daarna ging ik naar boven, maar daar was het andere koek. Het bureau en de kast waren volledig leeggehaald en alles lag overhoop. Idem in een aanpalende kamer. Dit was duidelijk een geval van ongewenste visite. De politie werd erbij gehaald en ik legde een verklaring af. Ik had er geen idee van of er iets weg was en wat er dan al weg kon zijn. Ik kom nu eenmaal bijna nooit boven en al zeker niet in hun kasten. Nu kan je je afvragen waarom boven en niet beneden. Nou beneden was er een alarm en boven niet. Naar het schijnt hebben veel mensen alleen maar een alarm op het gelijkvloers en niet op het 1ste verdiep en de slechteriken die weten dat. Bovendien is een deel van het dak plat, waardoor ze makkelijk bij de achterramen kunnen. We beslisten, ook op aanraden van de politie, om mijn ouders niets te laten weten om  hun vakantie niet te bederven. Ik heb me een hele week slecht en schuldig gevoeld. Bovendien zouden ze net terugkomen op de dag van dochter haar verjaardag en gaven we een feestje. Ik wist echt met de hele situatie geen raad. Hoe en wanneer ze het ze vertellen ? Voor het feestje ? Maar mijn dochter dan ? Na het feestje ? Is ook niet echt ethisch verantwoord. Het lag letterlijk en figuurlijk op mijn maag. Mijn man zou hen gaan afhalen aan de vlieghaven. Uiteindelijk heeft hij het ze verteld in de wagen naar huis. Bleek gelukkig ook dat er niets weg was. Ze hadden alleen een geldkoffertje meegenomen, denkend dat er geld inzat, maar daar zat alleen hun trouwboekje in. Dat was trouwens een paar dagen na de diefstal in het naburige park teruggevonden en teruggebracht.  Hun reactie heeft mij toch wel verbaasd. Ik vond het blijkbaar erger dan zijzelf. Waren ze misschien nog tezeer in vakantiestemming ? 2 weken later, na een lege buit,  zijn de ongewenste bezoekers echter teruggekomen , op een tijdstip dat mijn ouders samen met hun 3 kleinkinderen thuis waren. Het was de oudste, die van haar werk kwam ’s avonds laat, die vroeg of het normaal was dat het raam van de slaapkamer vooraan op het gelijkvloers openstond. Neen, dat was niet normaal. En toen mijn moeder de slaapkamer wou betreden kon ze er niet in. Die mannen hadden zichzelf in de kamer opgesloten om rustig hun ding te kunnen doen. Ze waren natuurlijk ook al weer terug weg. Ditmaal wel met een paar juwelen, die nog van mijn grootmoeder waren en sentimentele waarde hadden. Je moet maar lef hebben : inbreken in de aanwezigheid van 4 quasi volwassen  personen en je zelfs in de gang begeven om de sleutel te bemachtigen van de desbetreffende kamer ! Een tip die ik toen van iemand gekregen heb is van steeds wat geld in het zicht te laten liggen. Dikwijls zijn ze daarmee al tevreden en halen ze je huis niet verder overhoop en vermijdt je dat ze uit frustratie van niets te hebben gevonden terugkomen. Een paar schoenen buiten laten staan bij de voordeur zou ook helpen, maar met ons klimaat …

Advertenties

Posted 16 juni 2012 by planet of tine in Dagboek

Tagged with

4 responses to “Uninvited visitors

Subscribe to comments with RSS.

  1. Bij mij is mijn huis ook een keer overhoop gehaald. Al mijn sieraden van waarde weg. Gelukkig was ik niet thuis maar het was een grote schrik en ik ben er oplettender door geworden. Het heeft lang geduurd voordat ik mij weer veilig voelde in huis.

  2. Ja die tweede ongewenste visite dat was lef. Heb ook zo’n bezoek gehad bij mijn ouders toen ze pas in hun chalet gingen wonen. Hun huis in Zaventem was toen onbewoond maar niet leeg. Want de emigratie was eigenlijk voor beperkte duur maar werd permanent omdat mijn vader verzwakt was door een spoedoperatie. Dus er was nog wel wat te graaien in dat onbewoonde pand. Hadden die dieven hartje winter nog de achterdeur laten openstaan ook.. Ik voelde daardoor meteen dat er wat loos was van zodra ik de voordeur opende en de ijzige wind mij toesloeg. Alles in rep en roer, inhoud van de kleerkast over de vloer, laden zomaar weggezwierd. Het geeft een akelig gevoel dat anderen zomaar doen wat ze willen met jouw spullen. En je wil het niet geloven maar ik had net de week voordien alles van waarde naar de Ardennen verhuisd. Neen ik heb geen aanleg om op kermissen met een glazen bol de helderziende Madame Soleil te gaan spelen. Het was gewoon stom toeval. Het koude seizoen naderde en ik vond het niet zo wijs om electrische toestellen van waarde in een onverwarmd huis te laten overwinteren. Toen heb maar meteen alles van enige waarde meeverhuisd.
    De dieven waren een weekje te laat op visite. Maar dan gaan ze inderdaad uit frustratie heel grondig op zoek en laten ze een enorme troep achter.

    Ik heb een collega gehad die thuiskwam toen hij de inbrekers in huis hoorde. Hij heeft toen koelbloedig in de gang geroepen: ik ga nu heen, maar binnen een kwartiertje sta ik hier weer.
    De dieven waren welgeteld een kwartier later weg, met electrische toestellen, CD’s …te verkopen draagbare spullen dus…
    Ik vind het merkwaardig dat mijn collega er zo kalm bij bleef, je bent in eerste instantie enorm boos of bang als je inbrekers betrapt en niet kalm….

  3. jee… wat een ellende hè… waarom kunnen mensen niet met hun tengels van andermans spullen afblijven… Het gevoel van onveiligheid in je eigenste eigen huis, het verwoeste vertrouwen, gatver. Kan me zo voorstellen dat je daar een trauma aan over houdt… Bij mijn zus is er ook ingebroken (zelfs babyfoto’s en de camera met de geboortefilm erop hadden ze meegenomen, zo erg…) en dat is supertraumatisch… Sterkte dear, alles goed dicht doen en de rolluiken naar benee idd…

  4. lang stil, en dan een lang logje…

    Ik gebruik gmail al een hele tijd, tot mijn grote tevredenheid.
    Proficiat met je studieresultaat, Tine!

    Dat ongewenste bezoek is natuurlijk een ander paar mouwen. Je mag er niet aan denken dat je zo’n kerels in huis zou krijgen. Hier zouden ze trouwens weinig geld kunnen bemachtigen, want we hebben er nooit veel in huis. Maar wat ze ook meenemen, ik kan me best inbeelden dat je er nadien een schrikbeeld van krijgt…

    Groetjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: