De laatste gordel   11 comments

2 maanden hebben we ons voorbereid. En vandaag was dan de grote dag. Ik was er toch niet helemaal gerust in.
De langst gereden rit bedroeg zo’n 70 km en vandaag zou ik er 104 moeten trotseren. Bovendien betrouw ik mijn lichaam niet erg. De dipjes komen steeds heel plots zonder enige aankondiging. En dan gaat het altijd snel heel bergaf met de prestatie, daarna met de motivatie en tot slot de goesting om verder te gaan. Ik had me wel goed voorbereid en de nodige hoeveelheid snacks en Isostar mee om regelmatig de nodige energietoevoer te verzekeren.
We zijn om 07:50 thuis vertrokken. De start was aan de kerk in Zaventem. Er waren al wat wielertoeristen aanwezig.
De route was aangenaam rijden. De grote kruispunten werden door politieagenten gecontroleerd , waardoor je goed kon
doorrijden. Op sommige plaatsen werd indien er 2 rijvakken voorhanden waren er 1 zelfs helemaal gereserveerd voor de fietsers. Dan pas merk je eigenlijk hoe veel beter de wegen onderhouden zijn in vergelijking met de fietspaden. Ik snap nu wel waarom wielertoeristen de baan nemen en niet het fietspad. Maar het blijft verboden en ook gevaarlijk. Van spijkers hebben we niets gemerkt. En politiekers hebben we ook niet gezien. In Dilbeek deden ze wel heel hard hun best om iedereen op te zadelen met stickers van de Vlaamse leeuw. Op 1 plaats was het niet duidelijk of we nu de hoofdbaan moesten volgen die naar rechts afboog of dat we de zijstraat die rechtdoor liep moesten nemen. Het bordje wees rechtdoor aan. Bleek dat we toch gewoon de hoofdbaan moesten volgen.
De eerste 60 km gingen vrij vlot. Ik had alleen last van koude handen, zo erg dat ik op een bepaald moment niet meer kon schakelen zonder de hele hand te gebruiken. Dat was wreed lastig. Want ik heb nog nooit tijdens een rit zoveel geschakeld. Maar rond 13:00 werd het dan toch warmer en wouden de vingers wel weer meewerken. Rond 70 km begonnen lichte hellingen als een heus karwei aan te voelen en begon ik het melkzuur in mijn benen te voelen.Gelukkig was het laatste deel vlakker dan het eerste deel. Na 90 km overheerste de gedachte aan “aankomst” , een “frisse drank” en “een zetel” en het melkzuur was plots niet zo zuur meer. Ik was wreed blij toen we rond 15:30 aankwamen en nog meer dat ik het toch maar gedaan heb. Nu nog zien hoe we morgen uit ons bed gaan geraken.

De details van de rit: http://app.strava.com/rides/20573591

Advertenties

Posted 2 september 2012 by planet of tine in Dagboek, Fietsen

Tagged with , , ,

11 responses to “De laatste gordel

Subscribe to comments with RSS.

  1. Gewèldig! Wàt een prestatie! Echt om trots op te zijn. Ik neem hier mijn petje diep voor af.

  2. Knap hoor!

    En, en? Spierpijn overal?

  3. Goed gedaan hoor Christine! Iets om trots op te zijn!

  4. Knap hoor! Gefeliciteerd!

  5. gefeliciteerd hoor, Tine!
    Ondanks die koude handen heb je het toch maar gehaald

    Veel fietspaden zijn inderdaad heel slecht bereidbaar, en ook al wil ik de verkeersregels en veiligheid volgen (http://www.ikfietsproper.be), ik fiets ook wel eens op de rijweg dan…

    Groetjes!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s

%d bloggers liken dit: