Archive for the ‘#wijvenblogs’ Category

Lente   1 comment

De wijvenweek is voorbij en ik heb mezelf gisteren een dagje adempauze gegund. Na meer dan 100 e-mails verwerkt of toch gelezen te hebben. En ik heb nog alle blogs van de wijvenweek niet gelezen. Ik heb genoten van de afgelopen week, als beginnend blogger was het voor mij ook een beetje een ontdekkingsreis. Ik heb veel nieuwe bloggers  gelezen waarvan ik er zeker ook een aantal ga blijven volgen. Ik vind het een superinitiatief van de wijven  Lilith en Ilse. Ze verdienen een dikke pluim.

Vandaag blijkt het dan ook nog eens lente zijn. Ik wist dit dus niet, maar de aanvang van de lente varieert van jaar tot jaar. De aanvang van de lengte gebeurt steeds op de dag dat de dag en de nacht even lang zijn. En meestal is dat zo rond de 20ste maart, heel soms de 21ste maart. De astrologische lente is officieel vandaag om 6:14 begonnen. En ja, de zon schijnt nog ook. De ochtenden zijn nog wel heel fris, maar de voorspellingen zien er goed uit. 

lente!

lente het leukste jaargetij
bloemen springen open vogels zingen,
je bent buiten en dat soort dingen,
Pasen en zo
lente jij bent het beste cadeau
ook al lijkt dit een stom zinnig gedicht
lente jij bent waarover ik zwicht

Posted 20 maart 2012 by planet of tine in #wijvenblogs, Dagboek

#wijvenweek – topwijf   2 comments

Het thema van vandaag gisteren m.b.t. de wijvenweek was “het multitaskende superwijf”. Gelukkig is er ook een “inhaaldag”, zodat ik, YES, kan zeggen dat ik de wijvenweek met glans en glorie heb kunnen afmaken.  Elk thema is behandeld. Ben ik niet SUPER ?! Het was nochtans niet gemakkelijk om tijdens ons weekend aan zee met de familie en de kleinkinderen een moment te vinden om iets neer te tikken. Ik vond het idee van Mrs.dBvZ prachtig; zij heeft haar stuk door haar wederhelft laten schrijven. Toen ik gisteravond mijn man vroeg of hij me misschien ook een paar tips kon geven, kreeg ik als antwoord:” Daar moet ik toch een nachtje over slapen”. Zijn manier om er vanonder te muizen. Natuurlijk, of moet ik zeggen gelukkig, zijn er situaties geweest waarvan ik ook zelf kan zeggen: waaw, dat heb je weer goed voor mekaar!”. Één van de dingen waar ik het meest fier op ben, is het binnenhalen van mijn eerste job. Ik was pas afgestudeerd als “klinische laborante” , beter bekend nu als “medisch laboratoriumtechnoloog”. Mijn vader was toen politiek redelijk actief en kende wel wat mensen. Dus hij stelde voor om een goed woordje voor mij te doen, te informeren of één van zijn vriendjes mij aan werk kon helpen. Ik voelde mij verontwaardigd en steigerde. Ik vond mezelf groot en goed genoeg om zelf werk te vinden. Ik was met onderscheiding afgestudeerd, zat vol energie en was ontzettend gemotiveerd om aan de slag te gaan. Dit was iets wat ik zelf ging doen, dit ging over mijn leven. Als iemand mij dan al wou aannemen, wou ik dat het was om mijn kennis, mijn motivatie, mijn persoonlijkheid en niet omdat “papa-regelt-dat-wel-even” en zeker niet door “vriendjespolitiek”. Je kan het koppigheid noemen, maar ik noem het “trots”. En na mijn studies kon ik onmiddellijk 1 maand vakantiewerk doen in het labo van een ziekenhuis en 1 maand later had ik al een andere job. Mijn 2 eerste werkplaatsen waren wel steeds tijdelijke, maar ik heb nooit zonder werk gezeten. En ook later toen ik bewust wou veranderen van werk ging dat altijd heel vlot. Ik herinner mij nog dat één van mijn eerste werkgevers mij ooit gezegd heeft dat ik mezelf goed kan verkopen. Ik ben nochtans niet iemand die er veel doekjes om wind, maar eerder iemand die recht op zijn doel afgaat. Ik denk dat eerlijkheid ten opzichte van je toekomstige werkgever en ook ten opzichte van jezelf de belangrijkste factoren zijn om het tot een succesvol einde te brengen. Uiteindelijk ben ik in door omstandigheden in de administratie terechtgekomen en vond ik het belangrijk om mijn talenkennis te gaan uitbreiden. Ik studeer nog steeds talen en spreek er nu 5, waar ik ook heel fier op ben.  Ik volg al meer dan 15 jaren avondschool (duits, engels, spaans, portugees, microsoft excel), wat soms wel challenging was en wat ik zonder de hulp van mijn man nooit had kunnen verwezenlijken. In mijn werk ben ik ook heel goed, mijn drijfveer is “evolutie” en uitdagingen. Ik verleg graag mijn grenzen en ben niet bang voor verandering. Ik ben heel flexibel. Zo kan ik natuurlijk nog langer doorgaan, want er zijn natuurlijk nog een heleboel dingen waarin ik uitblink, maar aangezien ik bescheiden ben en jullie nog een heleboel blogs te lezen hebben, wil ik het hier vandaag bij laten.

Posted 18 maart 2012 by planet of tine in #wijvenblogs, Dagboek

Tagged with

#wijvenweek (dag 5) – Zelfcensuur   7 comments

De opdracht op deze 5de dag van de wijvenweek is bloggen over iets waar we normaal niet over bloggen.De opdracht luidt als volgt:

Het zijn geen geheimen, verre van. Iedereen die bij u langskomt weet het, en eigenlijk weten wij het ook allemaal, hier op het internet. Maar vandaag doen we eens niet aan zelfscensuur. Blog over iets waarover u niet blogt normaal. Vertel ons de dingen die deze week suckten (in plaats van altijd alleen de positieve dingen te posten), toon ons een foto van hoe uw living er echt uitziet, voor de poetshulp is langs geweest. Of vertel over frustraties die niemand eigenlijk moet weten, de gemiddelde ruzie met uw vent en andere dingen die uit het leven gegrepen zijn, maar waarvan u doorgaans vindt dat wij er geen zaken mee hebben. We zullen het aan niemand doorvertellen.”

Ik heb de neiging om te verwijzen naar #wijvenweek (dag 1), want “beauty is nu niet direkt één van de onderwerpen die ik zo spontaan op het web zou gooien. Maar dat zou te makkelijk zijn waarschijnlijk en als cheaten bestempeld zou worden. Ik zal dus toch met iets originelers moeten aandraven. Ik zou kunnen vertellen over de gemiddelde ruzie met mijn vent, maar dat vind ik iets te privé en dat zou mij door hem ook niet in dank afgenomen worden – trouwens wij maken nooit ruzie … :-P. Dingen die deze week echt suckten, ook nog niets echt te melden. De living is pas opgeruimd, dus met een foto van mijn living hoe hij er normaal uitziet kan ik ook niet pronken aankomen.  Goh, wat is mijn leven toch mooi en saai. En mijn frustraties die niemand hoeft te weten, die hoeven dan ook niemand te weten.

Vandaar vandaag: een blanco blad.

Posted 16 maart 2012 by planet of tine in #wijvenblogs

Tagged with

#wijvenweek (dag 4) – sweet dreams   2 comments

Het dagthema van de wijvenweek  is : “Dromendag”.

Het is op dit moment moeilijk om over dromen te praten, terwijl 28 mensen waaronder 22 kinderen het leven lieten in een busongeluk  in Zwitserland. Wat betekenen dromen dan uiteindelijk nog ? Welke dromen hebben de ouders, familie en vrienden van die kinderen nog ? En diegenen die het overleefd hebben ? Zullen die nog dromen of alleen maar nachtmerries hebben. Ik leef enorm mee met al die mensen en wil langs deze weg dan ook mijn oprechte deelneming aan alle betrokkenen betuigen.

Maar het leven gaat door en ik had het stuk al voorbereid,  dus gooi ik het  toch maar op het net.

Een van de  dromen die ik had toen ik veel jonger was, was het krijgen van veel kindjes. Ik verzamelde als puber afbeeldingen van baby’s en alles rond het gebeuren van die eerste levensjaren. Ik wou minstens 3 kinderen. Ik herinner me nog dat ik zei dat ik hoe dan ook kinderen zou hebben, zelfs al zou er geen papa zijn. De papa is dan toch opgedaagd en toen ik gestopt was met de pil en maar doordramde over baby’s en zwanger zijn, hoor ik mijn moeder nog altijd zeggen: “Jij bent zo gefixeerd op het krijgen van een baby, dat het niet zal lukken.” Gelukkig had ze het mis. 1 kind heb ik gekregen. Daarna volgde een echtscheiding, een andere man, en door omstandigheden geen kinderen meer. Of ik spijt heb dat ik nu maar één dochter heb ? Neen, eigenlijk niet. Ik ben ook niet iemand die stilstaat bij het verleden en jarenlang gaat treuren omdat iets niet helemaal gegaan is zoals ik het had gewild.

Mijn huidige droom is om in Zuid Europa te wonen en te werken, meer bepaald in Portugal. Maar een aantal factoren weerhouden ons om de stap te nemen: de familie achterlaten, de economische crisis ginder, de moeite die eraan voorafgaat en niet goed weten hoe eraan beginnen (ons huis, verzekeringen, vergunningen, ginder werk vinden, …)  maar vooral de angst van het onbekende. Verder zijn er natuurlijke nog een heleboel kleinere verlangens die misschien wel meer kans maken om gerealiseerd te worden, zoals daar zijn: meer vrije tijd, meer weekendjes uit met de fiets, citytrips,… Ik heb eigenlijk niet zo heel veel nodig om gelukkig te zijn. En wie weet wat er onze weg nog zal kruisen, misschien iets dat onze mooiste dromen wel overtreft en waarvan we misschien zelfs niet durfden dromen. Dromen …

Mijn droomwereld ziet er voor mij als volgt uit:

  • minder negatieve nieuwsberichten en meer positieve nieuwsberichten
  • minder auto’s (wij doen ons best)
  • meer verdraagzaamheid
  • geen oorlog meer
  • een minder ingewikkelde maatschappij
  • veel meer groen
  • minder gehaaste mensen
  • warmer klimaat (maar dan niet omdat we de natuur om zeep helpen)
  • winkels die tot minsten 20:00 open blijven

En wat ik in die droomwereld zou doen:

  • iets met dieren (in de zoo werken, verloren honden opvangen, vogels observeren,…)
  • terug gaan studeren
  • vrijwilligerswerk doen
  • meer reizen
  • meer vrije tijd maken
  • langzamer leven
  • een huis kopen aan de rand van een bos

En wie weet, met een beetje moeite of de speling van het lot …

Posted 15 maart 2012 by planet of tine in #wijvenblogs, Dagboek

Tagged with ,

#wijvenweek (dag 3) – “Waar het geheugen afhaakt, beginnen de meningen” (Macrobius)   6 comments

Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

Meningen, ze zijn de basis van ons “zijn”. Onze mening, de mening van onze ouders, onze kinderen, vrienden,  kenissen, leraars, dokters, … al die meningen hebben een invloed op onze ontwikkeling en maken ons tot wie we zijn. Alles wat men ziet, hoort, voelt en ruikt wordt door elkeen van ons op een  andere manier geïnterpreteerd en in onze grijze massa opgeslagen. Op zich is dat niet zo erg. Wel belangrijk is op wat men zijn menig baseert en vooral hoe men zijn mening uit.  Ik ben daar meestal (ik geef toe, niet altijd) redelijk voorzichtig mee, omdat ik van mening ben (ah – hier komt mijn eerste  mening) dat men over voldoende argumenten moet beschikken en alle partijen moet aangehoord hebben vooraleer men zijn mening mag verkondigen. Ik haat mensen die oordelen over zaken zonder dat ze weten waar het over gaat. Ik ben eerder een rationeel en anlaytisch type en zal meestal mijn verstand laten oordelen. Ik weet het, dat is ook niet altijd goed. In veel gevallen slaag ik er daardoor ook niet in om echt een mening te vormen. In kan makkelijk verschillende meningen hebben over één en hetzelfde thema, naargelang de context of de situatie. Klinkt dit nu niet een beetje chizofreen ?

In ieder geval heb ik toch speciaal voor vandaag een thema uitgekozen, een wijventhema wel te verstaan: plastische chirurgie en dan in het bijzonder  borstvergroting. Onlangs was er toch nog een hele heisa rond de problematiek van de siliconentransplantaten van het franse merk PIP.  Deze konden scheuren met alle gevolgen van dien. Ik ben eigenlijk tegen plastische chirurgie in het algemeen , vooral dan als ze niet het gevolg zijn van  medische problemen. Ik heb alle begrip voor een vrouw die door borstkanker een borst verloren heeft en hiervoor opteert voor een implantaat. Maar ik begrijp niet waarom mensen met een gezond lichaam  en een A- of zelfs B-cup zo’n ingreep overwegen. Ik las op de website gezondheid.be : “Het laten implanteren van siliconen kan je meer zelfvertrouwen geven en de kwaliteit van je leven verbeteren. Het is echter geen garantie voor een groter gevoel van eigenwaarde. Er zijn vrouwen met positieve ervaringen, maar er zijn ook veel vrouwen met negatieve ervaringen. Het laten implanteren van siliconen is in elk geval een bijzonder ingrijpende behandeling. Het is van belang je goed te (laten) informeren over de voor- en nadelen. “ Als het is omdat ze zich zo slecht in hun lijf voelen, vind ik dat deze mensen eerder psychologische begeleiding nodig hebben.

Een kleine persoonlijke anekdote: 2 jaar geleden heb ik een rugoperatie ondergaan : discushernia L5-S1. Daar heb ik dus een litteken van een kleine 4 cm aan overgehouden. Ik heb daarna rugschool en een aangepast fitness programma gevolgd. Voor mij huiswaarts te begeven na de training nam ik  steeds een douche in het sportcomplex. Op zeker dag was er een vrouw, een schoonheidsspecialiste, die mijn naakte rug gezien had  en me zei dat ze een goede crème kende, die de roodheid van het litteken kon wegnemen en het minder zichtbaar zou maken. Ik weet nog steeds niet of ze een nieuwe klant zocht of echt problemen had met littekens. En ik vond dat wel heel sympathiek van haar, maar ik hoef  geen crème. Dat litteken is een stukje van mezelf en maakt deel uit van mijn levensgeschiedenis. En wie het niet wil zien moet er maar niet naar  kijken.

Posted 14 maart 2012 by planet of tine in #wijvenblogs, Dagboek

Tagged with , ,

#wijvenweek (dag 2/2) – Ik hou niet van …   2 comments

Posted 13 maart 2012 by planet of tine in #wijvenblogs, Dagboek

Tagged with

#wijvenweek (dag 2/1) – I’ve lost it   5 comments

Wijvenweek dag 1 hebben we alvast overleefd. Persoonlijk vind ik dag 2 een veel grotere uitdaging, want wil ik hier wel vertellen over mijn breakdowns, mijn liefde voor bleitfilms, mijn onzekerheden en andere intieme dingen? Ik vraag mij nu al af, na dag 1, wat de mensen wel niet denken over mij : een klein dun monstertje in flodderkleren met een dikke buik en kromme tenen ? Normaal ben ik wel iemand die zich niet te snel iets aantrekt van wat de anderen vinden, maar je vertelt dan ook maar wat je wil vertellen en meestal weet je ook wel of de persoon aan wie je het vertelt je geheim waard is. Iets wat ik hier wel kwijt wil, is mijn onvermogen om mij te orienteren. Dat is iets waarin ik keihard suck en waar ik echt de pest in heb. Ik weet dat vrouwen hier sowieso om bekend staan – please, zeg ja – maar bij mij slaat het wel alles. Als ik al maar gewoon ga shoppen, slaag ik erin om wanneer ik de winkel terug uitloop gewoon de verkeerde kant uit te gaan, dus vanwaar ik kom en meestal duurt het dan nog even – of zo lijkt het toch – eer ik het doorheb . Ook in parkings moet ik heel attent zijn waar ik mijn auto laat, wil ik nadien niet de hele parking moeten aflopen. Daarom is onze Landrover Discovery (hoog) wel handig en ook mijn vroegere groene Nissan Primera (niet veel voorkomende kleur). Maar veel erger vond ik het toen ik nog in Zellik werkte. Ik ging met de wagen en parkeerde hem eigenlijk altijd in dezelfde straat, op ongeveer  dezelfde plek. Op een dag kwam ik buiten en wou naar de auto toe, maar hij stond er niet. Ik snapte er niets van. Ik begon echt te denken dat hij gestolen was en overwoog wat ik nu moest doen: de politie bellen ? (GSM bestond toen nog niet). Ik heb toen nog wat staan ronddraaien, tot ik me dan opeens herinnerde dat ik die dag toch in een andere straat geparkeerd stond. Dat was toch wel eventjes schrikken. Stel je voor dat ik echt naar de politie zou gegaan zijn? Een gelijkaardig anekdote is me een 5-tal jaren geleden ook overkomen. Ik ging met een vriendin naar Couleur Café. We parkeerden ons op een steenweg niet ver van Tour & Taxi waar het gebeuren plaatsvond. De boel stond daar echter in brand en je kon er niet meer in. ’t zag er naar uit dat het niets meer zou worden en dus besloten we maar onze plannen te veranderen en iets te gaan eten. We waren misschien 30 minuten weg en 15km verder toen een vriend belde om te zeggen dat we er terug inkonden. Na overleg besloten we rechtsomkeer te maken en toch naar het festival te gaan. Ons eerste parkeerplaatsje was natuurlijk weg, maar we vonden snel een plaats in een zijstraat van diezelfde  steenweg. Kon toch niet zo moeilijk zijn om terug te vinden ? 3 uur lang hebben we gestapt en gestapt en gestapt, alle zijstraten gedaan, en geen auto te vinden. Ik had het opggegeven en me al in een buskotje geinstalleerd. We voelden onze voeten en benen niet meer. En echt veilig voelden we ons ook niet in die buurt. Ik dacht: “ik moet manlief toch verwittigen. Straks zou hij wakker worden en zich ongerust maken omdat ik nog niet thuis was”. Ik stuurde dus een SMS en hij belde onmiddelijk terug. Het moet toen 4:00 of 04:30 gweest zijn. Waar we waren ? Hell, wisten wij veel ? Enfin, hij zou ons komen vervoegen en na wat heen en weer gebel had hij ons gevonden.  Wat voelde ik mij toen klein en bang!  Ik had toen wel in het kleinste hoekje willen wegkruipen. Manlief die opeens niet zo lief meer was en zich opwond omdat “hoe kunt ge zo stom zijn?”, mijn vriendin en ik stikkapot en doodmoe, zo moe dat we niet meer konden nadenken, bang dat ik het mocht gaan uitleggen op het politiebureau als we hem echt niet vonden. Uiteindelijk hebben we met zijn wagen de weg die we aanvankelijk gedaan hadden om tot de parkeerplaats te komen gereconstrueerd en zo hebben we hem toch gevonden. We zijn ’s morgens net op tijd voor het ontbijt thuisgekomen en om 10:00 moest ik een Thallys naar Parijs halen omdat ik naar Frankrijk moest voor het werk. Sindsdien heb ik een heilige schrik als ik ergens heen moet met de wagen en weet dat ik niet voor de deur kan parkeren. Ondertussen moet manlief wel toegeven dat het niet altijd zo makkelijk is. Toen we in hartje Antwerpen naar een feestje gingen, hebben wé, ja hij ook, het ook niet makkelijk gehad om de auto terug te vinden. Gelukkig hadden we toen een GPS functie op het mobieltje, en dan nog, ik vind dat die dingen toch niet zo goed werken als je te voet bent.

Posted 13 maart 2012 by planet of tine in #wijvenblogs, Dagboek

Tagged with

%d bloggers liken dit: